به گزارش سراج24،فارس نوشت؛ابراهیم اصغرزاده، فعال سیاسی اصلاحطلب، در بخشی از مصاحبه خود با روزنامه آرمان امروز که هفته گذشته صورت پذیرفت، گفته است:
آقای روحانی باید به این مساله توجه کافی داشته باشد که توافق نهایی را برای افکار عمومی داخلی به صورت مثبت ترجمه و تفسیر کند. اگر آقای روحانی موفق نشود پیروزی هستهای را به سود خود و دولتش تفسیر کند و مورد نقد و هجمه سنگین اصولگرایان تندرو قرار بگیرد و آنها بتوانند توافق نهایی را به نوعی شکست برای دولت آقای روحانی به افکار عمومی معرفی کنند، آقای روحانی با چالشهای متعدد جدیدی روبهرو خواهد شد.
او افزوده است: بنده معتقدم دولت آقای روحانی در ارائه تصویر پیروزی مذاکرات هستهای ضعیف است. دولت آقای روحانی باید دستاوردهای توافق نهایی را برای مردم تبیین کند و همچنین شرایطی که اگر توافق به نتیجه نمیرسید را نیز برای مردم تشریح کند و سپس به مقایسه این دو شرایط بپردازد.
*اظهارات اصغرزاده در پس یک سؤال اساسیتر قرار دارند و آن اینکه اساساً «برجام» چه دستاوردی داشته است که باید به مردم معرفی شود؟!
این مسئله مهمی است که به نظر میرسد دولت و همه کسانی که طی 2 سال گذشته از چیزی به نام «باغ سبز توافق»! برای مردم سخن گفتند و تلویحاً وعده «ارزانی» دادند را تحت فشار قرار داده است؟!
لازم به یادآوری است که آدرس باغ سبز تا آنجا پیش رفت که حتی سعید لیلاز از ارزان شدن مواد غذایی خبر داد و رئیسجمهور روحانی هم از این گفت که از رکود عبور کردهایم! و زمانی بعدتر هم اظهار کرد که برجام بایستی سکوی پرش اقتصادی جوانان باشد. برخی مقامات بلندپایه دیگر دولت نیز وعده سرمایهگذاری خارجی و اشتغال از قِبَل برجام را دادهاند...
با اینحال اما سطح وعدهها، سوگمندانه به اندازهای بود که توقعات زیاده از حدی را در زمینه گشایشهای ملموس اقتصادی ایجاد کرد تا آنجا که شخص ابراهیم اصغرزاده نیز زمانی از این گفت که مردم حق دارند خواستار رؤیت سریع دستاوردهای توافق باشند.
(و البته به اذعان 4 وزیر دولت، همین وعدهها و وعیدها نیز به دلیل ایجاد انتظار کاهش قیمتها، اقتصاد کشور را دچار رکود کرد)
در این میان همچنین بیدستاوردی توافق موقت ژنو در 2 سال قبل و 100 تحریم جدیدی که پس از آن اعمال شد در کنار بیدستاوردی پولهای آزاد شده و سایر مذاکراتی که دولت یازدهم ایران انجام داد، بر فشار اشاره شده در اتمسفر تنفسی دولت افزود تا به مقطع امروز یعنی «دوران پسابرجام» رسیدیم.
جالب آنکه در حال حاضر نیز جریان سیاسی خاص و برخی چهرههای دولتی تلاش میکنند از مقولاتی مثل «حضور ایران در اجلاس وین»، «گریههای نتانیاهو» و «عبور ایران و غرب از ذهنیت سرد»! با عنوان دستاوردهای برجام یاد کنند و برای آنها کف بزنند غافل از اینکه این حرفها، تسکیندهنده درد وعدههای داده شده به مردم نیست.
مسئله وعدههای دولت برای دوران پسابرجام، یا بوسیله ارائه دستاوردهای ملموس اقتصادی به مردم حل میشود که البته بعید است برجام چنین دستاوردهایی داشته باشد (کما اینکه مذاکرات 12 ساله هستهای در ایران هیچگاه چنین دستاوردهایی نداشته است) و یا بوسیله عذرخواهی از مردم و روراستی با آنها درباره واقعیت چیزی به نام مذاکره و توافق...
دو راه اشاره شده البته در سایه احتمال مهم دیگری به نام «احتمال میرایی برجام» نیز قرار دارند. تهدیدی که در توافقات هستهای چهرههای فعلی در سال 83 و ماجرای بیانیه سعدآباد نیز رخ داد اما اکنون همین چهرهها به هر دلیلی ترجیح میدهند درباره آن صحبت نکنند.
***
از مسمومبودن فضا تا گرفته شدن امید از مردم!
بهانههای مختلف جریان خاص برای تحریم یک انتخابات
فیضالله عربسرخی، فعال سیاسی اصلاحطلب و از اعضای سازمان منحله مجاهدین انقلاب اسلامی، در بخشی از یک گفتوگوی تفصیلی با روزنامه بهار پیرامون تحریم انتخابات مجلس نهم در سال 89 از سوی اصلاحطلبان گفته است:
«برای انتخابات مجلس نهم هم نیروهای اصلاحطلب مبنا را بر فعالیت گذاشتند. اصلا فعالیت اصلاحطلبی ترجمان و نتیجهاش در انتخابات بروز پیدا میکند بنابراین بنای عدم فعالیت در انتخابات مجلس نهم نیست اما طبیعتا بهدنبال مسایل سالهای 88 و 89 و ماجراهای پیشآمده امید به فعالیت و امید به تاثیر، از مردم گرفته شد بنابراین بهمیزانی که میشود تاثیرگذار بود و امید به تاثیرگذاری تقویت شود حضور نیروهای سیاسی هم دامنهاش گستردهتر میشود.»
او در ادامه و در پاسخ به این سؤال خبرنگار که میپرسد «یعنی بنا بود اصلاحطلبها فهرست انتخاباتی داشته باشند؟» گفته است:
بههرحال مبنا این بود که این کار صورت بگیرد، منتهی عملا دایره ردّ صلاحیتها آنقدر گسترده شده بود که دیگر امکان بستن یک فهرست هم وجود نداشت!
*جریان سیاسی خاص، با سکوتی که تعبیر به تحریم شد، از حضور در انتخابات مجلس نهم استنکاف کرد و خودداری ورزید.
این اقدام بعدها با انتقادات گستردهای از جانب برخی چهرههای ستادی اصلاحطلب و بویژه قشر جوان این اردوگاه سیاسی مواجه شد.
غلامحسین کرباسچی، زمانی در اشاره به همین تحریم گفته بود: من معتقد بودم که حتی در انتخابات مجلس همه باید شرکت کنیم اما برای اینکه شقّ عصای مسلمین نشود و جمعیت متفرق نشود، گفتیم که باشد و ما تبلیغ این حرفها را نمیکنیم ولی عده زیادی از نیروهایی را که میتوانستیم به مجلس بفرستیم بدون هیچ بهایی از دست دادیم. با این حضور پیدا نکردن در انتخابات مجلس هم چیزی به دست نیامد که دلمان را به آن خوش کنیم و بگوییم آمار واقعی شرکت کنندگان اینقدر بوده است و از این دست حرفها. این تحریم تاثیری در جامعه نداشت.
پیرامون دلیل تحریم انتخابات مجلس نهم نیز جدای از علتهایی که عربسرخی در بالا و تحت عناوینی همچون «ناامیدی مردم از تأثیر» و «ردّ صلاحیتهای گسترده» مطرح کرده است؛ علل دیگری نیز در خاطره سیاسی افکار عمومی وجود دارد.
چند ماه قبل بود که رسول منتجبنیا، قائم مقام حزب اعتماد ملی نیز در مصاحبه با سایت حزب ندای ایرانیان در همین باره اظهار کرده بود:
«در دوره نهم بهدلیل غیبت اصلاح طلبان در صحنه اصولگرایان موفق شدند. اگر بخاطر داشته باشید اصلاح طلبان در دوره مذکور وارد نشدند و لیستی ارائه ندادند و با دیدن فضای مسموم و بسته گفتند عدم توانایی در بازگرداندن جوّ به نفع خود را نداریم»!
از باب اشاره بایستی تأکید کرد که تحریم انتخابات از جانب یک طیف سیاسی هرگز نه تنها اقدامی قابل افتخار و یا توجیه شونده نیست بلکه در تمامی سایر نظامات سیاسی دنیا عناوین دیگری! به آن اطلاق میشود.
«تحریم انتخابات» همچنین بیانگر نوع نگاه جریان تحریمکننده به نظام سیاسی یک کشور است.
یادآور میشود، عربسرخی در بخش دیگری از مصاحبه اشاره شده نیز پیرامون ماجرای دستگیر شدن چند نفر به دلیل ارتکاب به جرایم امنیتی گفته است: آن چیزی که این روزها کموبیش میبینیم که برخی از دستگیریها بهعنوان نفوذ یا عوامل دشمن شروع شد؛ اینها هم دلنگرانیهایی است که وجود دارد و میتواند از شور انتخابات و دایره مشارکت کم کند!
***
حجاریان:اگر معتقدیم توسعه لیبرالی خوب است باید به الزاماتش تن بدهیم!
سعید حجاریان، فعال سیاسی اصلاحطلب و کسی که از وی با عنوان تئوریسین جریان اصلاحات یاد میشود، اخیراً در بخشی از یک یادداشت با عنوان «برنامه ششم توسعه و الگوی متوازن ایران» نوشته است:
اگر ما معتقد هستیم که توسعه به شیوه لیبرالی خوب است؛ باید به الزامات دیگر این اندیشه یا روش تن بدهیم!
*حجاریان در قبل و بعد از این جمله نیز صحبتهایی در تأیید همین معنا بیان کرده و جمله کوتاه نقل شده از وی به این معنا نیست که تقطیع تغییر دهندهای در معنای مدح وی از لیبرالیسم صورت گرفته است.
برای ما اثباتاً مکشوف نیست که حجاریان در کدام فضای ذهنی چنین حرفی را مطرح کرده است اما فیالواقع اینکه تفکر لیبرال با اسلام ناب هیچ همخوانی ندارد و از طرفی این را هم میدانیم که متأسفانه کسانی در زمره جریان سیاسی خاص هستند که به لیبرالیسم به چشم یک معبد مفترضالطاعه مینگرند.
قبل از حجاریان، سعید لیلاز بود که چندی قبل در لابهلای یک مصاحبه، برای نبود دولت لیبرال در ایران اظهار تأسف کرد!
او گفته بود: به نظر من متأسفانه ساختار اجتماعی و اقتصادی ایران اجازه شکلگیری یک دولت به تمام معنا لیبرال را نمیدهد.
حسین مرعشی، از چهرههای محوری حزب کارگزاران نیز طی یک مناظره سیاسی در سال 84 عنوان کرده بود که من یک لیبرال مسلمان هستم!
صادق زیباکلام، هم زمانی در یک مناظره گفتمانی اظهار کرد: من با بند بند وجودم لیبرال هستم.
بیتالغزل اشارههای این افراد در تحسین لیبرالیسم نیز نوشتههای محمود سریعالقلم (کسی که گفته میشود مشاور رئیسجمهور روحانی بوده) است که در کتاب «اقتدارگرایی در عهد قاجار» خود بیان میکند که اسلام کسانی مثل شهید شیخفضلالله نوری، اسلامی عقب مانده است که توانایی تطابق با لیبرالیسم بعنوان دروازه ورود به وادی پیشرفت را ندارد!
او در صفحه 174 کتاب خود صریحاً بیان میکند که «عنصر مهمی که در ژاپن باعث خروج از اقتدارگرایی شد، در تناقض نبودن مردمسالاری و لیبرالیسم غربی با مرامهای فکری، فلسفی و فرهنگی ژاپن بود»!
او در این کتاب، چندین مرتبه اشاره میکند که اسلام (منظور اسلام ناب است) با لیبرالیسم کمتر از «5 درصد»! قرائت مشترک دارد.
شاید این معنا کمی شعارگونه به نظر بیاید اما حقیقت این است که اگر با معیارهای قابل اندازهگیری هم بخواهیم بیان کنیم که جامعه ایران به مسئله «لیبرالیسم» گرایش دارد یا خیر؟! این کار ممکن است و مقولاتی مثل تشییع جنازه گسترده شهدای غواص در تهران، عزم جدی مسئولان کشور در اجرای فریضه امر به معروف و نهی از منکر، سیاستهای نظام اسلامی در سوریه و عراق و بوسنی، علاقه پرشور افکار عمومی به شهدای مدافع حرم و همراهی مردم با سیاستهای نظام که در منصههایی همچون رعایت قانون و یا شرکت در انتخابات متجلی میشود؛ جملگی اثبات میکنند که بر خلاف گفته حجاریان، هیچ کس غیر از چند پیرمرد، به فکر منقّح کردن مقوله لیبرالیسم در ایران نبوده و مایل نیست به الزاماتش تن بدهد.
